Każdego roku wiosną, usiłuję przypomnieć sobie najpiękniejsze o tej porze roku zakątki w naszej okolicy, leżące w niewątpliwym zasięgu rozleniwionego zimą rowerzysty. Ponownie zbliża się niechybny koniec zimy, a ja rozpływając się w marzeniach o budzącej się przyrodzie, postanowiłem podążyć w myślach tropem wiosennych kwiatów.
Oto pierwsze miejsce, które przyszło mi na myśl i które serdecznie polecam rowerzystom, patyczakom i tym wszystkim, którym piękno przyrody powoduje te niepowtarzalne uniesienia w duszy...
Opis miejsca:
Ścieżka przyrodnicza Wielkie Łunawy położona jest w kompleksie leśnym, ciągnącym się wzdłuż zbocza Wisły, między Gogolinem a Wielkimi Łunawami. Długość ścieżki wynosi około 2,5 km. Jest bardzo interesująca ze względu na występowanie rzadkich, często chronionych gatunków roślin kwitnących wiosną.
Ścieżka rozpoczyna się na skraju wsi Wielkie Łunawy od niewielkiego stawu przy drodze Chełmno-Grudziądz. Wędrówka brzegiem stawu, daje możliwość obserwacji gatunków wodnych i przybrzeżnych flory i fauny. Z gatunków wodnych dominuje moczarka kanadyjska i rzęsa wodna. Na brzegu stawu występuje olsza szara, z fauny różne gatunki ślimaków. W okresie wiosny obserwować można stadia rozwojowe płazów, skrzek kijanki, młode żaby i kilka gatunków ważek. Do stawu wpływają trzy źródła, które tworzą półkoliste nisze gdzie nanoszony jest materiał skalny. Ścieżka wiedzie zboczem porośniętym lasem grądowym gdzie występują różne gatunki drzew: wiąz górski, lipa drobnolistna, jesion wyniosły, klon zwyczajny. Wiosną obserwować można duże zbiorowisko rzadko spotykanej rośliny - czosnku niedźwiedziego a z innych interesujących gatunków konwalię majową, kokoryczkę wielokwiatową, konwalijkę dwulistną, kopytnika pospolitego. Tu i ówdzie powierzchnię gleby i dolne partie drzew oplata bluszcz pospolity - jedna z nielicznych krajowych lian pod ochroną. Na trasie znajduje się skupisko pomnikowych, około dwustuletnich dębów bezszypułkowych oraz jar o stromych zboczach porośniętych lasem grądowym z przewagą grabu pospolitego. Ścieżka obejmuje również zagadnienia związane z uprawami leśnymi gdyż na małej śródleśnej polanie znajdują się młodniki dębowe. Na terenie ścieżki spotkać można dzika i sarnę a w pobliskim borze niewielkie wniesienia, kurhany - miejsca pochówków.
Propozycja trasy dojazdowej:
GRUDZIĄDZ PIEŃKI KRÓLEWSKIE SZTYNWAG GOGOLIN dość stroma górka, na szczycie której jest przystanek autobusowy, kapliczka i punkt widokowy na Dolinę Wisły za górką jakieś 300 m w miarę poziomo, po czym jednocześnie zaczyna się las i droga ciągnie stromo w dół. Nie rozpędzajmy się za mocno, bo w pędzie możemy przeoczyć nasz cel. Zanim więc skończy się zjazd z górki, po lewej naszym oczom ukaże się mały staw i tu właśnie warto się zatrzymać. Serdecznie polecam, z rowerem (ja tam wolę tę wersję), czy jak kto woli bez obejść ten magiczny zakątek. Wiosną jest tu wręcz baśniowo...
Propozycja trasy powrotnej:
Po powrocie do asfaltu kontynuujemy rozpoczęty kierunek WIELKIE ŁUNAWY za neoromańskim kościołem widocznym po lewej skręcamy w prawo PODWIESK jeszcze raz w prawo BRANKÓWKA SOSNÓWKA PIEŃKI KRÓLEWSKIE GRUDZIĄDZ
Wyprawa rowerowa 2011. Słowacja, Węgry, Czechy, Austria.
Relacja z podróży
Artykuł pobrany za zgodą autora zwww.rowerem.bloog.pl
Zdjęcia wraz opisami nadesłane przez autora (przypis matematołka)
Spóźniona, ale jest. Zapraszam do czytania.
Pochodzimy znikąd, a możemy zawędrować wszędzie. Taką myślą przywitał mnie pewien czerwcowy poranny program telewizyjny. Tego samego wieczora miałem spotkać się ze znajomymi, żeby porozmawiać o planach wakacyjnych. Patrzyliśmy na mapy, przeanalizowaliśmy wszystkie za i przeciw i doszliśmy do smutnego wniosku. Zarówno kraje zachodnie jak i cała skandynawia jest dla nas jeszcze za droga. W tym momencie uderzyła jednego z nas myśl o kierunku przeciwnym, południowym. Czechy, Słowacja? A co tam. Jeszcze Węgry, Austria? Może Włochy, Niemcy? Z Włochami to może przesada, ale Pozostałe kraje wchodzą w grę. 1200 km według Google maps, startując od południowej granicy Polski. To w rzeczywistości wyjdzie jakieś 1500. Błażej i może ktoś jeszcze chce wyjechać z Grudziądza. To prawie 2000.
Ładna nazwa. EUROPA ŚRODKOWA ROWEREM. Postanowiliśmy poinformować prasę i znaleźć sponsorów. Intensywne poszukiwania w całym Grudziądzu dały nam sponsoring sklepu rowerowego Ebar, należącego do sieci Dobre Sklepy Rowerowe, obszerną relację w Gazecie Pomorskiej oraz w portalu Grudziądz Twoje Miasto i możliwość zaprezentowania zdjęć z wyprawy w filii Biblioteki Miejskiej w Grudziądzu. Dodatkowo otrzymaliśmy od Urzędu Miejskiego w Grudziądzu gadżety i foldery, którymi promowaliśmy nasze miasto. Jak na nasz pierwszy raz, nie było źle.
Kilka dni przed wyprawą pojawił się w Gazecie Pomorskiej artykuł zatytułowany: "Jedziemy nad piękny Balaton". Znajomi się nas pytali, czy tak mówi się na Budapeszt. Sprawdziliśmy gdzie to jezioro dokładnie jest. Zmieniliśmy nieco zarys naszego planu trasy no i może być i Balaton. A co tam. I żeby nie było. Faktycznie coś wspominaliśmy Pani redaktor, że być może tam pojedziemy.
Początkowo z Grudziądza wyruszyliśmy w sześć osób Agnieszka, Paweł, Łukasz, Kasia, Robert i ja. Jeszcze tego samego dnia wieczorem dołączył Błażej ze swoim nowiutkim lśniącym Herkulesem. Kasia, Robert i ja następnego dnia musieliśmy niestety wrócić do domu. Powodem był ostatni tydzień moich praktyk. Robert tylko odprowadzał nas.
Część Pierwsza Grudziądz - Kraków
Trasa przejechana w tydzień. "Zaliczony" nocleg pieszej pielgrzymki grudziądzkiej, następnie gdańskiej. Wspinaczka na skałkach Jury krakowsko-częstochowskiej no i zwiedzanie Krakowa. Uzupełnienie zapasów i małe pranie tuż przed jednym z nielicznych deszczowych dni na wyprawie.
Rowery niezniszczalne, niestety ludzie zawodzą. Trzeba było się udać do lekarza z powodu ukąszenia owada. Czas minął szybko i trzeba było się rozstać z częścią ekipy - Łukasz i Paweł pojechali do domu, oraz powitać nowych członków załogi - Kasia i Kamil.
Część Druga Kraków - Jelenia Góra.
Początkowo mieliśmy dołączyć do Błażeja i Agnieszki w Krakowie, ale oni byli tak rozpędzeni, że wyhamowali dopiero za Wieliczką.
Polska pożegnała nas, jak się później okazało, najbardziej stromym podjazdem całej wyprawy.
Tak dojechaliśmy na Słowację. Pierwszy nocleg spędziliśmy na niesamowitym polu namiotowym niedaleko miejscowości Liptovsky Mikulas. Z jednej strony jezioro, z drugiej góry, a pośrodku my z namiotami. Trzeba przyznać, że za każdym zakrętem w tym kraju czekał nas kolejny niesamowity, zapierający dech w piersiach widok. Niestety. Coś za coś. Trzeba było wjeżdżać z obładowanymi rowerami niejednokrotnie kilka-kilkanaście kilometrów pod górę. Na dodatek z każdym dniem słońce przygrzewało coraz bardziej. Ale my szczęśliwi czerpaliśmy to co przynosił nam los. 71 km/h z góry, kilkunastokilometrowe zjazdy, smażony ser i inne specjały. W sercu Słowacji trafiliśmy na kemping idealny. W Polsce nazwano by to czymś w rodzaju agroturystyki. Górski wiejski domek z budynkami gospodarstwa, owce, kozy kury, kot i pies. Gospodarz stawia tutejsze piwo i wino na powitanie, rowery możemy trzymać w szopie, bardzo przyzwoite warunki sanitarne. Internet, prąd. Trampolina do zabawy. Na rano można zamówić świeże bułki. Następnego dnia niechętnie opuszczamy to miejsce, aby być już niemal pod granicą z Węgrami. Droga przywiodła nas do Hrinovy, gdzie znaleźliśmy jedynie pensjonaty i to z zajętymi miejscami. Na szczęście znaleźli się dobrzy ludzie, którzy na skrawku trawnika, na swojej posesji pozwolili nam rozbić namioty, oraz umyć się w ich łazience. Przejechaliśmy bokiem Tatry Wysokie i centralnie przez Tatry Niskie. Na Słowacji straszono nas cyganami żebrzącymi czy nawet kradnącymi pod marketami. Nic z tych rzeczy nas nie spotkało. Mijaliśmy jedynie uboższe osiedla, na których stały gromadki dzieci, a dorośli zatrudnieni byli przy sprzątaniu i porządkowaniu miast. Podobna sytuacja na Węgrzech. Tu mieliśmy do czynienia z cyganami już pierwszego dnia. Jeden z nich pomógł nam i zadzwonił ze swojego telefonu po właściciela kempingu.
Węgierski jest bardzo trudnym językiem, a mieszkańcy tego kraju, których spotykaliśmy na swojej drodze rzadko mówili biegle czy to po angielsku czy niemiecku. Mimo to w kraju, w którym spędziliśmy najwięcej czasu z naszej wyprawy nie mieliśmy większych problemów z dogadaniem się. Nawet w kwestii cen i noclegu. Tu już nie było takich gór jak na Słowacji i mogliśmy nieco odpocząć od ciągłego podjeżdżania. Zamiast tego doskwierały nam 40 stopniowe upały. Piękne widoki górskie zostały zamienione na niekończące się pola słoneczników, oraz kilka pięknych jezior. W Budapeszcie trafiliśmy na obchody święta narodowego - Dnia Świętego Stefana. Spędziliśmy wieczór na zwiedzaniu. Następnego dnia z miasta pomógł nam się wydostać pewien Węgier, który perfekcyjnie mówił po angielsku i poprowadził nas drogami omijającymi główne, niebezpieczne drogi. Nad Balaton dotarliśmy dwa dni później. Udało nam się spędzić tam nocleg mając z namiotu widok na jezioro. Odbyliśmy wiele kąpieli, zrobiliśmy setki zdjęć, najedliśmy się słonecznika, arbuza i melona prosto z pola, ale instynkt nie pozwalał siedzieć za długo w jednym miejscu i już musieliśmy jechać dalej. Tym razem w kierunku Austrii.
Chcieliśmy tu spędzić jak najmniej czasu, ze względu na przeraźliwie wysokie ceny, a zwebrać jak najwięcej doświadczeń. Poza butelką wody, która we wszystkich odwiedzanych krajach kosztowała podobnie, w przeliczeniu około 2zł, wszystko było znacznie droższe. Przy wjeździe robiliśmy sobie tradycyjnie jak na każdej wyprawie zdjęcie z tablicą. Tu z tablicą witającą nas w Austrii. Niestety przez ciągły wiatr, ciężko było ustawić mój rower, który miał służyć za statyw i niestety przewrócił się. Na szczęście nie uszkodził aparatu, ale pękł za to mój bagażnik, co mogłoby nawet oznaczać koniec jazdy, chociażby do czasu sprawienia sobie nowego. Ale nie dla nas. Spięliśmy go paskami plastikowymi i metalowymi. Jak się później okazało wytrzymało to do końca wyprawy. Swoją drogą, to na wyprawie psuły się elementy jedynie w moim rowerze. Reszta przejechała wyprawę bez żadnych usterek.
Austria jest bardzo czysta, co rzuca się w oczy chyba każdemu, kto ją odwiedza. Wszystko jest poukładane i na najwyższym poziomie zadbania. Krzewy winogron są równo przycięte, strzegą ich urządzenia generujące dźwięki, ale nie ma żadnych ogrodzeń. Skorzystaliśmy z tego faktu i posmakowaliśmy pysznych zarówno białych jak i czerwonych winogron. Za pierwszy nocleg w Austrii zapłaciliśmy najwięcej na całej wyprawie, bo za noc dla czterech osób pod dwoma namiotami, bez dodatkowego prądu i innych udogodnień zapłaciliśmy 43zł/osobę. Za to odbiliśmy to sobie w następną noc, bo udało nam się szczęśliwym trafem znaleźć polaków w małej miejscowości kilkanaście kilometrów za Wiedniem. Spaliśmy pod namiotami, ale zostaliśmy ugoszczeni niemal po królewsku. Dostaliśmy kolację i piwo, które jest idealne na zmęczenie po niemal stukilometrowej jeździe w słońcu. Rano pożegnali nas świeżymi bułkami i dodatkowo załatwili nam prawdziwe austriacki wino z regionalnej winnicy, które każdy z nas przywiózł do domu.
Wiedeń przejechaliśmy szybko, trochę tego żałowaliśmy, ale zważywszy na ceny w Austrii oraz straszliwy upał uważaliśmy to za dobre wyjście.
Wyjeżdżając z Austrii nagięliśmy przepisy, jadąc cały czas drogą wyłączoną z ruchu, z powodu remontu fragmentu drogi. Na szczęście drogowcy pozwolili przejechać po jeszcze mokrym asfalcie, dzięki czemu zaoszczędziliśmy sporo kilometrów.
Czechy raziły nas bałaganem i zarośniętymi krzakami poboczami, odczego odzwyczailiśmy się przejeżdżając Austrię. Drugą rzeczą, która nas zdziwiła, to różnica w językach słowackim i czeskim. Słowacki jest dużo bardziej podobny do naszego i łatwiej się dogadać. Trzeba jednak przyznać, że stereotyp mówiący o Czechach nie lubiących Polaków został przez nas obalony.
Czechy wiele razy na zaskakiwały. W środku wioski trafiliśmy na sztuczny otwarty basen z kempingiem. Kolejnym zdziwieniem było to, że wszyscy spotkani przez nas barmani nalewali piwo nie po ściance, ale w taki sposób, że czekali przez długi czas, aż piana opadnie i następnie nalewali dalej.
Przejazd przez Czechy wydawał się nam bardzo szybki, mimo tego, że spędziliśmy tam trzy noce. Udało nam się również tam znaleźć jeden nocleg darmowy. A wyglądało to tak, że podczas jazdy, kilkaset metrów od końca naszej podróży-pola namiotowego zatrzymał nas pewien Czech, jeden z organizatorów triatlonu, który miał się tam odbyć następnego dnia. Poprosił nas o przypilnowanie przez noc namiotów rozłożonych w tym celu. Delektowaliśmy się smażonym serem i Kofolą - czeską Colą.
Ostatnią noc w Czechach spędziliśmy w hotelu, gdzie udało nam się wynegocjować pokój z jednym dużym łóżkiem dla nas wszystkich za o połowę niższą cenę. Dziewczyny spały na łóżkach, my po bokach na karimatach. Na dzień przed wjazdem do Polski zrobiliśmy zakupy w dużym markecie. Kupiliśmy regionalne alkohole, oraz słodycze. Drogi poboczne w Czechach są w słabym stanie, dlatego też jazda z obładowanymi do granic możliwości torbami była nie tylko ostrożniejsza, ale również wolniejsza. Ostatni dzień był zdecydowanie zimniejszy niż poprzednie i zjazd z Malej Upy do Polski nie był dla nas przyjemny mimo jazdy w kurtkach. W Jeleniej Górze skorzystaliśmy z promocji w pizzerii, oraz jednym z pierwszych w naszym kraju sklepie Aldi, zapewniając sobie posiłek na powrót do domu. Dzięki temu, że wsiedliśmy i zapakowaliśmy rowery do pociągu dość szybko udało nam się zamocować cztery rowery w jedynym przedziale rowerowym na cały dwunastowagonowy skład. Ugotowaliśmy pierożki, delektowaliśmy się słodyczami i zapadliśmy w sen w wiozącym nas do domu pociągu. Ciężko jest zawrzeć w krótkiej relacji wszystkie nasze wspomnienia, jeszcze trudniej opisać przeżycia i emocje im towarzyszące. Na rowerem.bloog.pl są zdjęcia, część naszych relacji możecie również przeczytać w archiwum na stronie Gazety Pomorskiej, oraz portalu Grudziądz Twoje Miasto.
Nasze rowery były załadowane głównie z tyłu, jedynie Błażej miał z przodu śpiwór i karimatę. Razem mieliśmy cały niezbędny nam sprzęt do naprawienia wszelkich usterek. Zabraliśmy też GPS, który okazał się momentami bardzo przydatny, mimo to ja nadal uważam zwykłe papierowe mapy za główny środek do nawigowania.
Przejechaliśmy podczas całej wyprawy niemal 1900km, ze średnią prędkością trochę ponad 17km/h. Zapraszam do śledzenia naszych dokonań w przyszłości, bo nie jest to ostatnia rzecz jaką zrobiliśmy. Teraz każdy z nas zajmuje się ważnymi dla swojego przyszłego życia czynnościami. Jedni szukają pracy inni kończą studia lub zaczynają kolejny ich etap. Ale jak tylko zatęsknimy trochę bardziej za podróżą...
Jak zmarnować 100 tysięcy
czyli Rondo Herberta i brakujący odcinek ścieżki
Ignorowana przez rowerzystów ścieżka, to zmarnowane pieniądze. Rzecz dotyczy około 450-ciu metrów całkiem niezłej nawierzchni wzdłuż ulic Korczaka i Śniadeckich z nowym Rondem im. Zbigniewa Herberta pośrodku. Komu bowiem będzie chciało się za każdym razem znosić rower ze stromych schodów lub taszczyć go do góry? Będą tam jeździć co najwyżej dzieci, spacerowicze lub wprawieni w jeździe po schodach. Koszt położenia 1 metra ścieżki, to plus minus 200 zł. Policzcie sami.
Na ostatniej rozmowie, od Pana Jarosława Murgały, dyrektora Zarządu Dróg Miejskich, otrzymałem obietnicę zainteresowania się tą sprawą. Aby się upewnić, że sprawa nie umarła, korzystając z chwili wolnego czasu, 27 października odwiedziłem Panią Dyrektor. Pani Sylwia Łazarczyk zapewniła, że sprawa nie jest martwa a jej istotę nazwała "bublem projektowym". Jest lepiej, bo rzeczy zaczyna nazywać się po imieniu, zamiast wpadać w samozachwyt, jak czynią to urzędnicy, których nazwisk przytoczenia wolę tu zaniechać...
Przy okazji wspomniałem też o kilku innych sprawach, a między innymi o ponownym spięciu Portowej z Klasztorną. Może jeszcze coś z tego będzie, ale o tym innym razem...
Dziś po raz pierwszy miałem nieprzyjemność przejechać nową ścieżką antyrowerową wzdłuż ulicy Wiślanej. Te kretyńskie barierki, które tam przedwczoraj postawiono, wyrastają rowerzyście nagle, na zakręcie ścieżki i do tego jeszcze ten słup! Zakaz ruchu rowerów odzyskał już moc, tak na wszelki wypadek, bo jak rowerzysta, co bardzo prawdopodobne fiknie na jezdnię, to wina ma być rowerzysty. Ale nic z tego! Wina będzie urzędnika, który zaakceptował taki stan rzeczy nie tylko niebezpieczny, ale i niezgodny z prawem.
W razie wypadku, który jest tam bardziej prawdopodobny niż zaistniały niedawno na moście (zdarzył się przecież na prostej, a tu mamy zakręt), osobiście zadbam o to, aby sprawa znalazła się w prokuraturze! To jest szczyt głupoty i kolejny dowód na to, że bezpieczeństwo rowerzystów ma się u nas w dupie!
Inwestorem, jak mnie poinformowano, jest właściciel Alfy. Swoją drogą trzeba by się zainteresować, czy nie mają czasem dofinansowania z UE na budowę drogi. Jeśli tak, to trzeba powiadomić właściwy urząd, jak wydaje się unijne pieniądze...
Byłem dzisiaj w ZDM-ie, rozmawiałem z Panią Dyrektor i sporo by o tym opowiadać. Ogólnie rozmowa była grzeczna i obiecująca, ale wszystko jak zwykle "od następnego projektu". Obietnic coraz więcej, czekam więc cierpliwie na odwrócenie tej antyrowerowej polityki....
Niestety przy okazji spotkałem tam kolejnego antyrowerowo nastawionego gościa, tylko jak zwykle zapomniałem zapytać o nazwisko. Był przy tym świadek, który kolejny raz zdumiał się na takie podejście. Koniecznie dowiem się jego nazwiska, bo lubię wiedzieć z kim mam do czynienia....
Jeśli tak, to ja już się pośmiałem, i można to już stamtąd zabrać, zanim komuś stanie się krzywda. Nie powiem, trochę mnie zamurowało, kiedy ujrzałem wczoraj robotników układających kostkę wokół widocznego na zdjęciu obiektu. Zagadnięci odpowiedzieli, że tak to już zostanie i to nie ich decyzja...
Wcale się nie wkurzam bo wierzę, że zgodnie z obietnicą Dyrekcji Zarządu Dróg Miejskich takich baboli ma już nie być. Krawężnik w tym miejscu zniwelowano niemal do zera a spadki wydłużono. Czekam więc cierpliwie...
Przy okazji ciekaw jestem kiedy znikną zagrażające bezpieczeństwu podpory (patrz artykuł pt. "Kolejne łamanie prawa"). Zagrożenie jest bardzo realne o czym świadczą podane poniżej niezaprzeczalne fakty, które zna każdy, kto choć trochę rozumie specyfikę poruszania się rowerzysty (projektujący ścieżki powinien ją znać, a zarządca dróg dbać o bezpieczeństwo na swoich drogach):
Rower to jednoślad. Kiedy straci równowagę, w przeciwieństwie do samochodu prawdopodobnie upadnie,
Słup w ścieżce lub blisko obok niej to duże prawdopodobieństwo zahaczenia kierownicą, co niemal w 100 procentach kończy się upadkiem,
Ścieżka w tym miejscu łączy się z jezdnią a rower najczęściej upada w tę stronę, którą zahaczył - tu w stronę jezdni,
Nawierzchnia betonowa, zwłaszcza wilgotna i/lub zapiaszczona, w przeciwieństwie do asfaltu jest nawierzchnią bardzo śliską, co zwiększa ryzyko upadku również w przypadku, kiedy rowerzysta zauważywszy wyrastający przed nim słup, próbuje go nagle ominąć,
Przy zderzeniu z samochodem, kierowcy grozi co najwyżej lekkie uszkodzenie pojazdu, rowerzyście potłuczenia, kalectwo albo śmierć!!!,
Zmiana koloru nawierzchni, jak to właśnie wykonano przy ulicy Wiślanej, nie jest rozwiązaniem zwiększającym bezpieczeństwo. Kolor kostki zabrudzonej i/lub po zmroku jest nieodróżnialny.
O istniejących zagrożeniach informowałem już Dyrekcję ZDM-u i jutro zawiadomię ponownie. Jako niepoprawny optymista wierzę, że żaden urzędnik nie przeprowadzi odbioru zagrażającej bezpieczeństwu drogi. Jeśli jednak to zrobi musi mieć świadomość złamania prawa i pociągnięcia do odpowiedzialności za skutki zaistniałego ewentualnie wypadku.
Wspaniały przyrodniczo teren, raj dla duszy miłośnika przyrody i terenowej jazdy. Z tego, co pamiętam, jest tam cała sieć ścieżek nadających się do rowerowania. Górki, parowy, wąwozy i wszystko w otoczeniu pięknej przyrody. Chciałbym zajrzeć tam jesienią. W słoneczny, jesienny dzień musi tam być bajkowo...
Opis Rezerwatu:
Rezerwat leśny, zajmujący powierzchnię 27 ha został utworzony w 1997 roku, w celu ochrony fragmentu naturalnego lasu liściastego (grądu zboczowego z chronionymi i rzadkimi gatunkami roślin zielnych) z przewagą grabu, z rzadkimi gatunkami roślin zielnych i bogatym runem. W drzewostanie dominują gatunki liściaste: graby, buki i dęby, a w warstwie krzewów: leszczyna, jarzębina, bez koralowy i trzmielina. Oprócz rzadkości florystycznych na uwagę zasługują liczne wąwozy i wzniesienia, które urozmaicają teren rezerwatu.
Opis dojazdu w wersji terenowej i najatrakcyjniejszej moim zdaniem przyrodniczo:
Na ostatniej rozmowie z Prezydentem Grudziądza w sprawie infrastruktury rowerowej, pojawił się najczęściej przytaczany przez urzędników argument na obronę fatalnego jej stanu lub w ogóle braku, mianowicie kwestia finansowa. Niestety, mnie ten argument nie przekonuje nawet w najmniejszej części i nikogo racjonalnie myślącego też nie powinien.
Pamiętajmy, że wykonanie błędnego, nieprzemyślanego projektu kosztuje tyle samo, co dobrego. Analogicznie obniżanie uskoków do zera kosztuje tyle samo, co budowanie wysokich, etc, etc...;
Często pozorna oszczędność powoduje zmarnowanie nakładów na inwestycję. Jako przykładem, posłużę się brakiem połączenia ścieżek przy Śniadeckich i Korczaka z kontynuacją przy Kalinkowej. Z obu górek rowerzyści już zjeżdżają jezdnią, bo komu chce się zatrzymywać na dole, żeby znosić rower po schodach (rzecz zupełnie przewidywalna, nawet dla niejeżdżącego rowerem, logicznie myślącego człowieka)... Ignorowana ścieżka, to zmarnowane pieniądze!;
Budowanie wielu pseudościeżek-pajacyków, których w naszym mieście pełno, to kompletne marnotrawstwo pieniędzy!;
Jeśli wykłada się trzymilionydwieście złotych na ok 450 metrów drogi (mam tu na myśli ul. Magazynową), co daje ponad siedemtysięcysto złotych za każdy metr, i robi się przy tym "pseudościeżki - pajacyki" (wykonanie 1 m dobrej ścieżki to koszt 100-200 zł), to nie widzę tu żadnej oszczędności;
Jeśli budując drogę, rezygnuje się z budowy ścieżki, to należy pamiętać, że jest to decyzja najczęściej nieodwracalna. Budowa "przy okazji" zawsze wychodzi taniej. Koszt ścieżki w porównaniu z jezdnią jest nikły a znaczenie dla transportu rowerowego w mieście ogromne.
A co z realizacją obowiązku zrównoważonego rozwoju, w tym transportu?
Konsultacje społeczne to ogólnie przyjęta i prawnie ugruntowana forma oddolnego wpływania grup społecznych na związane z nimi decyzje władz i urzędów. Do chwili obecnej grudziądzcy rowerzyści nie mieli niemal żadnego wpływu na realizowanie swoich własnych potrzeb, a właściwie na ich lekceważenie. Być może już niedługo będzie inaczej, choć doświadczony pogwałceniem ustaleń z listopada 2008 roku, wolę ostrożnie poczekać z entuzjazmem do pojawienia się pierwszych konkretów.
Powyższą odpowiedź otrzymałem po spotkaniu z Prezydentem Grudziądza, które miało miejsce 15 września 2011 r.
Dzisiaj, tj. 6 października 2011 r. odbyłem spotkanie z wicedyrektorem grudziądzkiego ZDM-u Panem Jarosławem Murgałą. Muszę przyznać, że rozmowa była rzeczowa, przebiegała w pozytywnej atmosferze i po raz pierwszy nie czułem w biurze ZDM-u tej charakterystycznej, wiszącej w powietrzu niechęci i wrogości :-) Od tej pory postanowiłem unikać urzędników, którzy ją tam tworzą.
Oto, co obiecał mi Pan Dyrektor:
Przy nowych inwestycjach niwelować uskoki do nieodczuwalnych, czyli krawężniki zero :-) Stopniowo niwelować istniejące uskoki w ciągu najbliższych lat :-) Zorganizować cykliczne spotkania z przedstawicielami praktykujących rowerzystów i rozważać stosowanie ich sugestii i wytycznych :-) Zamieścić link do Grudziądzkiej Strony Rowerowej na oficjalnej stronie ZDM-u :-)
A ze spraw bieżących:
Dołożyć starań w celu przywrócenia ciągłości ścieżki na odcinku Portowa-Klasztorna :-) Zbadać możliwość "dorobienia" brakującego połączenia ścieżek przy rondzie łączącym ulice Korczaka i Śniadeckich :-)
Panie Dyrektorze. Rowerzyści trzymają mocno za słowo :-)
Chciałbym dodać, że jeśli ktoś chciałby uczestniczyć w w/w spotkaniach, to proszę o kontakt ze mną pod adresem matematolek@poczta.fm lub GaduGadu 7464136. Nadmieniam, że w spotkaniach będziemy uczestniczyć nieodpłatnie, w imię ogólnego dobra społecznego.
Każdy zna chyba to uczucie, kiedy wracając z pracy lub szkoły ogarnia go chęć poleniuchowania. Sięgamy wtedy po pilota telewizora, odpalamy komputer albo czynimy cokolwiek, byle bez większego wysiłku. A za oknem piękna jesień...
Jesień to wspaniała pora roku, zwłaszcza na rowerowanie. Jeśli ktoś mi powie, że jest inaczej, nie uwierzę....
Mamy już październik i jak na razie dopisuje idealna pogoda, i tylko dni są niestety coraz krótsze. Wypadów w teren odbyliśmy już sporo i każdy uważam za udany. Trzeba tylko mieć w sobie trochę dyscypliny, przemóc zmęczenie i wsiąść na rower. Dalej, to już sama przyjemność... zapach jesiennego lasu, gęste dywany brązowych liści, trzaskające pod kołami żołędzie, bursztynowo-koralowe pagórki, świeżo zielone pola wschocącej oziminy i hektolitry rzeźkiego powietrza. Cóż może chcieć więcej zapalony rowerzysta?
Nie marnujcie popołudnia! Wsiadajcie na rowery! Nie ma z kim? Zapraszamy do UMAWIALNI. Jeśli pogoda dopisze, to może jeszcze się zobaczymy :)
Chciałem po przyjeździe z dzisiejszego wypadu napisać luźną i spokojną relację z sobotniej włóczęgi po Borach Tucholskich, ale nie mogę, bo gotuje się we mnie krew. Jadąc na umówione spotkanie zaskoczył mnie widok dwóch panów, którzy właśnie kończyli stawiać widoczny na zdjęciu obiekt (drugi taki sam stoi po przeciwnej stronie mostu). Zgadnijcie proszę drodzy rowerzyści, gdzie stanęło owo cudo? Podpowiem - stoi dokładnie w miejscu budowanej właśnie rowerowej ścieżki (widziałem projekt), a dokładniej jakieś pół metra w jej wnętrzu.
To już nie jest tylko zwykła bezmyślność, to jest ŁAMANIE POLSKIEGO PRAWA!!!, a konkretnie Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z dnia 14 maja 1999 r.) Załącznik numer 1 wymienionego wyżej rozporządzenia zawiera poniższy rysunek, który pokazuje, że na drodze rowerowej i w odległości do 20 centymetrów od niej nie może stać żaden słupek, latarnia, drzewo, ani inna przeszkoda.
W Grudziądzu mamy obecnie całe mnóstwo takich niezgodnych z prawem ścieżek. Ta jednak jest w trakcie budowy i ktoś będzie przeprowadzał jej odbiór. Jeśli któryś z urzędników zatwierdzi odbiór, złamie prawo. Urzędnicy mają absolutny obowiązek działania zgodnie z prawem. Do przestrzegania prawa zobowiązuje ich bowiem Kodeks Postępowania Administracyjnego (Dz. U. 98 poz. 1071 z 2000 roku). A dokładniej artykuł 6: "Organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa".
Swoją drogą, można by przecież wydłużyć tę nieszczęsną konstrukcję o tyle, żeby stanęła poza chodnikiem. W obecnej postaci stanowi realne zagrożenie dla rowerzystów. Wystarczy przecież włączyć odrobinę myślenia aby wiedzieć, że rowerzysta zahaczywszy o słupek może nawet wpaść na jezdnię. Ale w końcu urzędnik, który rowerem nie jeździ wie lepiej...
Na najbliższy czwartek jestem umówiony na rozmowę z wicedyrektorem grudziądzkiego ZDM-u Panem Jarosławem Murgałą. Chciałbym poruszyć głównie sprawę obiecanej w 2008 roku w obecności Prezydenta a do tej pory skutecznie blokowanej kontroli społecznej rozwoju infrastruktury rowerowej w naszym mieście. Ponadto chcę poruszyć kilka kwestii bieżących, jak ratowanie bezsensownie przerwanego odcinka Portowa - Klasztorna, cały szereg budowanych obecnie rowerowych bubli oraz wrogie nastawienie do spraw rowerowych urzędników z ZDM-u, bo niestety od jakiegoś czasu mam nieprzyjemność tam bywać (przepraszam tych, których to nie dotyczy, bo są tam i tacy). Podjadę tam również w poniedziałek, póki sprawa gorąca, aby zakomunikować o fakcie. Łudzę się nadzieją, że reakcja urzędników będzie prawidłowa, a przede wszystkim zgodna z prawem...
Od kiedy pamiętam, w mojej głowie rodził się pomysł na zdobycie odległego miejsca na rowerze, ale zawsze brakowało albo czasu, albo pomysłu gdzie! Na szczęście takich szaleńców jak ja jest w naszym mieście więcej. Stąd właśnie zrodził się pomysł Marka, który to z nami nie pojechał, by wyruszyć w niedzielę 18 września 2011 nad nasze piękne morze. Planem był wyjazd do Gdyni, odwiedzając po drodze Gdańsk i Sopot, a omijając po drodze najbardziej ruchliwe drogi tak, by jazda była przyjemnością. Tą kwestię pozostawiłem Tomkowi (matematołek), gdyż wiem, że w tych sprawach można dać mu pole do popisu. Razem z Krzysiem (krzys80) wymyślą tak, by wytyczona trasa zadowalała każdego. Tak też było. Z obliczeń wyszło że powinniśmy zmieścić się w 150km, omijając najbardziej ruchliwe drogi. Oczywiście wszystko planowane było od 2 tygodni, a jedyną niewiadomą była pogoda oraz ilość uczestników i do ostatniej chwili każdy z nas trzymał kciuki za to, by wszystko się udało.
Miło jest mi poinformować o tym, że mamy już wspólną z Zarządem Dróg Miejskich definicję stojaków rowerowych. Jeśli więc nie pojawią się niespodziewane okoliczności, Grudziądzcy rowerzyści nie zobaczą już nigdy więcej "wyrwikółek".
W tym miejscu chciałbym podziękować Panu Dariuszowi z grudziądzkiego ZDM-u, który życzliwie odnosi się do spraw rowerowych i znajduje czas na aktywną korespondencję. Zamieszczam również otrzymany od Pana Darka materiał opracowany we Wrocławiu, który jest dobrym przykładem rowerowo rozwijającego się miasta. Do pobrania TU <---.
Kiedy i gdzie pojawią się pierwsze stojaki, ciężko powiedzieć, ale jak zwykle trzymam mocno za słowo :-)
Od dłuższego czasu zastanawiam się, jak sklasyfikować politykę władz naszego miasta w kwestiach rowerowych. Analizując rozmowy przeprowadzone z władzami i urzędnikami naszego miasta, można wysnuć kilka wniosków. Oto jeden z nich:
Główny problem braku jakiejkolwiek koncepcji na miejską sieć rowerową tkwi w błędnym pojmowaniu znaczenia ścieżek rowerowych przez nasze władze i urzędników. Temat ten rozumieją oni bowiem głównie jako element turystyki, rozrywki i sportu. Błąd! Infrastruktura rowerowa miasta musi być integralną częścią systemu transportowego miasta, tak samo jak jezdnie i komunikacja miejska. Mówi o tym wyraźnie zasada zrównoważonego transportu, która z kolei jest częścią zasady zrównoważonego rozwoju i obie są nie tylko w Polsce Konstytucyjnym obowiązkiem. Czy w Grudziądzu jest on realizowany? Odpowiedź jest widoczna...
Na ostatnim naszym spotkaniu Pan Prezydent zapewnił, że obecnie buduje się ścieżki rowerowe wszędzie, gdzie tylko jest to możliwe. Stwierdzenie to, choć brzmi pozornie obiecująco, jest fatalne w skutkach. Skutkuje ono bowiem wciskaniem kawałków często fatalnej jakości ścieżek w tych miejscach, gdzie zostało trochę przestrzeni po uprzednim zaplanowaniu jezdni albo usuwaniem już istniejących dla potrzeb motoryzacji. Tak właśnie wciąż powstaje grudziądzka sieczka, zwana przez władze ścieżkami rowerowymi, po których rowerzyści zmuszeni są jeździć.
Opis miejsca:
PIEŃKI KRÓLEWSKIE 
Ignorowana przez rowerzystów ścieżka, to zmarnowane pieniądze. Rzecz dotyczy około 450-ciu metrów całkiem niezłej nawierzchni wzdłuż ulic Korczaka i Śniadeckich z nowym Rondem im. Zbigniewa Herberta pośrodku. Komu bowiem będzie chciało się za każdym razem znosić rower ze stromych schodów lub taszczyć go do góry? Będą tam jeździć co najwyżej dzieci, spacerowicze lub wprawieni w jeździe po schodach. Koszt położenia 1 metra ścieżki, to plus minus 200 zł. Policzcie sami.
Dziś po raz pierwszy miałem nieprzyjemność przejechać nową ścieżką antyrowerową wzdłuż ulicy Wiślanej. Te kretyńskie barierki, które tam przedwczoraj postawiono, wyrastają rowerzyście nagle, na zakręcie ścieżki i do tego jeszcze ten słup! Zakaz ruchu rowerów odzyskał już moc, tak na wszelki wypadek, bo jak rowerzysta, co bardzo prawdopodobne fiknie na jezdnię, to wina ma być rowerzysty. Ale nic z tego! Wina będzie urzędnika, który zaakceptował taki stan rzeczy nie tylko niebezpieczny, ale i niezgodny z prawem. 
Jest nadzieja 
Każdy zna chyba to uczucie, kiedy wracając z pracy lub szkoły ogarnia go chęć poleniuchowania. Sięgamy wtedy po pilota telewizora, odpalamy komputer albo czynimy cokolwiek, byle bez większego wysiłku. A za oknem piękna jesień...
